Het leven van Mei

De uitslag, een goede uitslag, de best mogelijke uitslag. De kanker is helemaal weg uit mijn lichaam. Geslonken, verdwenen, verstoten. Tussen het einde van de behandelingen en de PET scan zit 12 weken en in die 12 weken zweef je een beetje tussen alles in. Je herstelt langzaam van de rotzooi in je lijf, maar kan nog niet echt vooruit kijken want je weet nog helemaal niet wat er in je lichaam zit. Beter gezegd; wat er niet meer in je lichaam zit.  Ik was niet zozeer bang dat er nog iets zat, maar durfde ook echt niet blindelings te vertrouwen op een goede uitslag.  Mensen vragen in de tussentijd, als ze je zien, of je weer aan het werk bent, of je het al een plekje kunt geven of loslaten.  Soms is het voor mij heel moeilijk om hierop te reageren, want in je hoofd denk je  WERKEN?? PLEKJE??LOSLATEN??  ARE YOU FUCKING KIDDING ME Maar omdat je weet dat het vanuit een goede intentie gevraagd wordt, onwetendheid of oprechte interesse is het moeilijk om te antwoorden z...

Verdriet ongeloof en angst Het beheerste mijn leven Kon ik je nog zien opgroeien Of had ik nog maar even Liefde hoop en vertrouwen Dat is alles wat we weten Mijn houvast iedere dag Het deed me alles doen vergeten Ik keek met volle angst vooruit Bang voor wat het leven me zou geven Nu elke dag een beetje meer Genieten, dankbaar en bewust leven Kanker doet pijn Het zit in je hoofd je huid en je geest En het doet je meer dan eens beseffen Gezond en met veel liefde waardeer ik het leven het meest

Hoe gaat het ? Hoe gaat het ervaar ik vaak als een veel te grote en algemene vraag momenteel. Ik raak dan een beetje in paniek want hoe kan ik een goed antwoord geven op die vraag. Soms gaat het goed, maar antwoord ik het gaat goed dan denken mensen misschien dat alles achter de rug is en het gewoon 'goed' gaat. Vaak antwoord ik het wel overigens en zie ik de opluchting op het gezicht, gelukkig ' het gaat goed'. Voor mijn gevoel gaat het nu goed trouwens, maar goed betekent niet dat ik niet meer vermoeid ben of geen angsten meer ken of dat ik weer alles kan wat ik ervoor kan. Mijn 'het gaat goed' betekent dat ik vooruitga en niet meer kapotgemaakt wordt door chemo of bestraling. Het lijkt alsof ik meer geaccepteerd heb wat er is gebeurd, ik probeer niet meer te doen alsof er niks gebeurd is en ik kijk per dag wat ik kan en hoe ik me voel. Mijn 'het gaat goed' kan ook echt zo zijn maar dat betekent niet dat ik me morgen hetzelfde voel. Soms komt alles w...

Ik mis mezelf. Mijn oude ik.  Ik mis het 'onbezorgde' leven, mijn makkelijke leven. Ik mis met het volste vertrouwen naar de toekomst kijken.  Ookal weet ik dat dat natuurlijk niet realistisch is, want onbezorgd is het nooit geweest en makkelijk zeker ook niet.  Ik weet dat het leven niet te plannen valt maar dat doe je wel. Je denkt na over trouwen, kinderen krijgen, vakanties, werk, alsof het allemaal zomaar te kiezen is.  En dan stort op een dag alles in elkaar en kun je van je planning een propje maken en in de prullenbak gooien.  Ik mis me verheugen op een weekendje met vrienden, zonder dat ik me zorgen hoef te maken of ik dit wel aankan. Ik merk dat het me onrustig maakt als ik denk aan de toekomst. Mijn leven wordt nooit meer zoals het was, dat kan niet, daarvoor is de impact van kanker te groot.  Maar ik moet een weg vinden in mijn nieuwe leven. Accepteren dat daar beperkingen bij horen en dat de weg omhoog wellicht langer gaat duren dan verwacht....

Wat je ziet is een vrouw die loopt over straat. Je ziet niet dat ze op weg is naar het ziekenhuis. Je ziet niet haar  tranen bij het afscheid thuis omdat ze weer alleen naar de behandeling moet. Je ziet niet de pijn die ze heeft als het infuus niet geprikt kan worden omdat de vaten protesteren. Je voelt niet de angst die ze heeft of de kanker definitief weg is en zal blijven. Wat je ziet is een gezin dat samen in het park zit of een stuk gaat fietsen. Wat je niet ziet is druk die op een gezin komt te staan bij de diagnose. Je ziet niet de ruzies die voortkomen uit vermoeidheid, onzekerheid en angst.  Niemand ziet je huilend in de taxi zitten, niemand ziet je je haren bij elkaar rapen, niemand ziet de  vermoeidheid die je voelt. Wat je ziet is niet altijd de werkelijkheid. Ik kan niet uitleggen hoe het is om kanker te hebben en gelukkig zijn er velen die het nooit zullen ervaren. Maar wel weet ik dat er veel is dat je niet ziet. Als ik tot vorig jaar hoo...

Klaar ben ik. Zeggen ze dan.  Tijdens de 10 bestralingen hoorde ik vaak 'bijna klaar', 'Nog 2 en dan klaar', 'even doorbijten en dan klaar'. Maar zo is het niet en voelt het niet. Ik ben nog lang niet klaar. Tuurlijk, de behandelingen zijn klaar en dat is heel fijn.  Geen chemische troep meer, geen naalden, geen masker. Geen pop meer zijn waar maar aan wordt getrokken. Tegen het einde toe kon ik soms zo boos worden als ze me riepen uit de wachtkamer en zeiden; 'ontbloot je bovenlichaam en dan kom ik je halen voor de bestraling' of 'ik ga nu een infuus aanleggen'.   Met het grootste gemak werd het me medegedeeld en het irriteerde me mateloos. Hou op dacht ik dan, ik bepaal zelf wel wat ik doe.  Maar dat is natuurljk helemaal niet zo, want er valt niks te bepalen. Bij het eindgesprek met de radiotherapeut moest ik dan ook even heel hard huilen, het zat er op.  Het waren tranen van opluchting, niemand ging me meer vertellen wat ik mo...

Lief kind, lieve boef, lieve alles. Later als je groot bent kan ik je vertellen wat er allemaal is gebeurd toen je nog zo klein was. Kan ik je vertellen hoe jij me op de been hield zonder dat je het door had. Wanneer je me vrolijk uitzwaaide om naar opa en oma te gaan, ik huilde als de deur achter je dicht ging. Ik overdag dutjes met je mee deed om daarna weer met je te kunnen spelen. Ik even moest slikken als je je los worstelde uit mijn knuffels om verder te kunnen spelen, als ik moest vertrekken naar de chemo of bestraling. Dat ik een beetje jaloers was als ik je boven of beneden hoorde schaterlachen om grapjes van papa, maar vooral warm werd van liefde. Je het liefste voor me wilde binden en overal mee naartoe nam, maar je juist los moest laten en dat dat af en toe een worsteling was. Ik ga je vertellen dat ik zo trots op je ben hoe jij je moeiteloos steeds hebt aangepast aan de situatie. Eerst moest je van opa en oma, naar kinderdagverblijf en weer terug.  Daarna ben je 24 uur...