Het leven van Mei

De laatste chemo. Ooit.  De chemogift zelf was er een met vooral veel weerstand en tranen. Bij de eerste zak chemo hoort bij mij een ijsje om te zorgen dat ik zo min mogelijk last krijg van mn mond. De eerste drie keer koos ik voor het raketje maar ik ben bang dat ik die nu mijn hele leven niet meer kan eten. De laatste drie keer koos ik voor de ijsblokjes en terwijl ik dit typ word ik er nog misselijk van. Anyway, iedere nieuwe zak chemo voelde ik zoveel weerstand dat ik er heel boos en verdrietig van werd. Het liefste wilde ik opstaan en ik voelde me zo machteloos dat ik geen andere keuze had dan die ontzettende rotzooi in te laten spuiten.  Bij het weggaan voelde het ergens ontzettend fijn, hier kwam ik nooit meer terug. Maar aan de andere kant ook heel veel angst, want nu komen de bestralingen steeds dichterbij. Dus al brullend heb ik het oncologisch dagcentrum verlaten, een onvergetelijke laatste indruk achterlatend. De dagen daarna ben ik erg moe en ik merk dat het ...

Afgelopen maandag waren we twee jaar getrouwd en dit moest natuurlijk gevierd worden.  We hadden een lekkere lunchbox besteld van het hotel waar we ook de huwelijksnacht hadden doorgebracht en hebben uitgebreid geluncht. Na de lunch hebben we onze geloftes die dag nog een keer aan elkaar voorgelezen en dit zorgde voor wat tranen.  Bizar wat er in twee jaar kan gebeuren.  2 Jaar lijkt zo kort maar het voelt alsof er 10 jaar in die tijd voorbij zijn gegaan. We schrijven allebei dat we er zullen zijn in goede tijden, maar ook in slechte. 'Als ik nadenk over de toekomst zie ik die altijd met jou. Jij komt er altijd in voor, welk scenario ik ook bedenk en dat is waarom ik hier vandaag sta. Omdat ik niets liever wil dan samen het leven te leven, wat daar dan ook bij komt kijken. Het gaat ons heel veel moois brengen, daar ben ik van overtuigd. Maar ook als het tegenzit wil ik dat juist met jou aan gaan.' Het hardop voorlezen van die zin voelt zo naïef. Ik schrijf het w...

De 5de chemo is achter de rug en het was een emotioneel zware. Ik ging al weg met tranen bij mijn lieve jongens en liep met m'n moeder naar het ziekenhuis. Daar moest ik uiteraard alleen naar binnen. Gelukkig had ik een fijne verpleegkundige die me er goed doorheen heeft geholpen.  Doordat er 1 chemo zak is uitgehaald voor de nabehandeling hoop ik dat het lichamelijk wat beter te doen is dit keer. Sinds een aantal weken vertellen R. en ik elkaar tijdens het avondeten 3 dingen waar we die dag dankbaar voor zijn. In eerste instantie is dat een beetje onwennig en voelt het wat zweverig. Maar juist in deze tijd waarin het lijkt alsof er weinig is om dankbaar voor te zijn vind ik het belangrijk om hier naar op zoek te gaan. De  nu meestal kleine maar ook soms grote dingen die je dag toch goed maken.  We maken natuurlijk weinig mee al wekenlang (ook al voor de corona-isolatie) maar ik vind het erg belangrijk om de dagen niet zomaar voorbij te laten gaan. Te genieten van i...

Ik sta op en heb goed geslapen, gelukkig lukt me dat nog steeds met uitzondering van het weekend na de chemo.  De uitslag is telefonisch vanwege de coronamaatregelen en de  tijdsindicatie is half 3 maar door onverwachte gebeurtenissen kan het zijn dat ze na 17u00 pas bellen.  Ik heb kriebels in mijn buik van de zenuwen en het voelt alsof ik de eerste school/werkdag heb. Gelukkig zorgt B. voor afleiding en ik stofzuig de kamer alsof mn leven ervan af hangt (en moet daarna even een dutje doen😅).  Het is 14u15 en nu ben ik echt ontzettend gespannen en R. ook. We zijn een soort van verlamd, er komt niks anders meer uit dan wat gezucht en zenuwachtig gelach. Tegelijkertijd hoop ik dat ze toch echt om 14u30 belt want dit volhouden tot vanavond 18u00 is niet te doen. Gelukkig gaat om 14u35 de telefoon en we gooien B. voor de laptop met zijn favoriete serie en wat rozijntjes en ik neem op. Ze zegt vrijwel meteen ; de scan ziet er goed uit, er is ...

Sinds de 4de chemo zitten wij dus in thuisisolatie. Het weekend kom ik nog prima door en kan ik nog lekker genieten van het zonnetje en mijn gezin. Normaal gesproken gaat B. overdag weg in de week na de chemo maar dit kan nu niet.  Ik lig daarom het grootste gedeelte van de dag in bed en af en toe kom ik beneden om even te knuffelen of te eten.  B. kijkt me met een grote glimlach van chocopasta aan in een trui die hij al twee dagen aan heeft. Tot zover les 320 in controle loslaten ;-). Ik vind het behoorlijk lastig om alles te laten lopen zoals het loopt en vooral omdat ik niet anders kan. Machteloos voelt het om in bed te liggen wachten tot de dagen weer beter aanvoelen.  Tegelijkertijd besef ik dat ik niet de enige ben die zich eenzaam voelt in deze bizarre tijd. Zoveel mensen die nu alleen de dagen doorbrengen, ieder met zijn eigen verdriet of zijn eigen angst. Mijn angst is de uitslag van de tussentijdse scan die nu steeds dichterbij komt. Het voelt...

De dag van de eerste chemo.  We brengen B. samen naar het kinderdagverblijf en ik moet wat tranen laten als ik door de gang naar buiten loop. Hij heeft geen idee wat zijn moeder nu gaat doen en zwaait ons vrolijk uit. Daarna gaan R. en ik lekker ergens ontbijten en besluiten daar een ritueel van te maken. Even genieten van een rustig ontbijt met een krantje en cappuccino.  Om 11u00 moet ik me melden bij het oncologisch dagcentrum en ik zie vooral heel erg op tegen het feit dat het een grote ruimte is voor alle patiënten samen. Ik voel me geen patiënt en ik heb al helemaal geen kanker.  Ik schrik ook nog altijd als mensen het woord uitspreken in mijn aanwezigheid. Vanbinnen voel ik dan een kleine bliksemschicht. We staan in de lift samen met twee andere mannen en de vrijwilliger van het ziekenhuis wijst ons erop dat we naar de afdeling B3 gaan, de kanker afdeling. Juist, deze meneer heeft het begrepen, wij horen niet op deze afdeling maar...

Na vele onderzoeken komt 3 februari de definitieve uitslag; Klassieke vorm van Hodgkin stadium 2a.  De week daarvoor hadden we de uitslag van de scan en die minuten in de wachtkamer waren slopend. Ik was zo bang dat het overal in mijn lichaam zou zitten. De seconde tikten weg en ik had de neiging om de tafel met leesboekjes door de ruimte te smijten.  De definitieve uitslag vond ik niet zo spannend aangezien het eigenlijk al redelijk duidelijk was. We waren zelfs in een feeststemming toen we weggingen, tegelijkertijd beseffende dat het bizar is dat je blij bent met een stadium 2 kanker.  Het weekend voor de uitslag ben ik nog even goed op stap gegaan. Vleisboeketfeest en de vrouwluujzitting. 2 dagen met heel veel biertjes, alles vergeten en lekker genieten en af en toe een flinke huilbui. Maar gelukkig was ik omringd met lieve mensen die lekker met me mee konden janken. Het was zo fijn om dit nog te doen, ik wist immers niet hoe de komende weken gingen worden....